Vechten

Wat is dat, vechten? Ik dacht altijd dat ik het kon. Maar ‘k heb ook altijd geweten dat ik stiekem helemaal niet sterk ben. Dat merk ik wanneer ik moet huilen. Dan kan ik huilen als een kind, en heb ik troost nodig, maar ‘k ben dan helaas niet zo gemakkelijk te troosten…
Ik voel weer, zoveel is duidelijk. Nu voel ik veel te veel. En ik wil niet aan mezelf denken, en doe het volgens mezelf te veel, terwijl me net gezegd wordt dat ik dat meer moet doen. Of toch voor even. Tijd nemen, voor mezelf, met mezelf. Maar nooit heb ik zo veel ruimte nodig gehad als nu, en zo weinig gehad.
Ik heb kracht nodig, en wel nu, want in mij zit nog maar een klein brokje, dat maar losjes samenhangt. Nu ben ik het kleine meisje, dat enkel nog in een hoekje kan wegkruipen en hoopt dat alles over gaat. Maar ik mag het niet van mezelf. Straks misschien weer wel, voor het slapengaan. Maar nu moet ik iets zoeken, iets heel ver weg. Moed, om door te gaan en niet op te geven. Een muur om me heen trekken en m’n gevoelens en gedachten op slot doen. Met een knopje. Kon dat maar…
En dan denk ik: waar deed ik de vorige keren zo moeilijk over? Dat waren écht ‘maar’ examenperiodes, en dit is veel meer… Maar misschien was het toen wel bijna even zwaar, en heb ik intussen al meer leren dragen. Maar draaglijk is dit niet. Niet alleen…

Gebrek

Wat een lelijk woord eigenlijk. Gebrek.
En het is ook afschuwelijk. En gebreken klinkt mooier, maar die maken het nog moeilijker.
Ze beginnen me zwaar te vallen. Het ergste wat ik me voor mezelf kan voorstellen… dat gebrek aan gevoel, medeleven… Ik voel me alsof ik hard ben geworden (buiten m’n verliefdheid dan, en het houden van hem, want dat lukt me nog heel goed). Ik kan niet meer oprecht meevoelen. Ik voel me alsof ik lieg, als ik zeg tegen mensen dat ik om hen geef. Want ik heb het altijd gedaan, en ik wil het nu ook nog doen, maar het lukt me niet. Het lukt me niet om mee te voelen, te huilen, te troosten, … Het lukt me niet om een echte vriendin te zijn. M’n zelfbeeld gaat erop achteruit, en volledig terecht, zo lijkt het.
Wat daaruit ook voortkomt, is dat ik mezelf het recht niet toeëigen om creatief te zijn. Als ik niet kan voelen, mag ik ook niet schrijven, mag ik geen nieuwe dingen creëren, want het is niet echt.
Ik ben helemaal niet lief. Ik ben gemeen, want ik zeg, maar doe niet veel. Maar het acteren gaat me niet meer af… Het moet beginnen opvallen, dat kan niet anders. Ik wil mijn hart terug. Ik wil terug van iedereen houden en er écht zijn. Ik wil weer echt zijn… En ik verwijt het mezelf, maar ik weet niet hoe het allemaal is gekomen, ik weet evenmin wat te doen om weer te worden wie ik ben.

Yahweh

Eerst dit

en dan dit…

en toen wist ik het weer even…

(De twee liedjes speelden na elkaar dankzij de shuffle van m’n mp3-speler. Die weet me trouwens wel vaker te ‘bemoedigen’. Telkens vlak voor hij uit gaat of ik hem weg steek zegt ‘ie “Hold On”.)

Kruispunt

Ik zag het en het raakte me.

Op weg van het station naar huis liepen een oma en twee kleine meisjes voor me op het zebrapad. Het ene meisje mankte en het andere wou haar dragen, kinds, zoals ze waren. En oma zeurde, want het licht zou snel weer rood worden. Ik was niet de enige die het tafereeltje aanschouwde. Ook de man op z’n fiets, die stond te wachten aan het stoplicht, zag het. Hij kéék. En plotseling huilde hij. Het ene moment nam hij het alledaagse gebeuren waar, het andere moment lag hij met z’n hoofd op z’n arm, die op het stuur leunde. Hij huilde echt. Had het iets te maken met het lege kinderstoeltje achterop z’n fiets? Het deed me pijn. Maar ik liep door, twee, drie keer achterom kijkend. Toen ik me bedacht dat ik íets had moeten doen: iets zeggen, vragen, … reed hij door.

Ik hoop dat hij nu niet meer huilt. Of dat hij op een plaats is waar hij kan uithuilen.

Het blijft me bij…

Juli

Het was vroeger
maar ik zie het weer elke dag
Het is mijn vroeger
voor hen nog nu, of toch een beetje

Binnenkort wordt het (ook) voor mij
weer een heden

Waar pikken we de draad weer op

Ik ben bang
want het zal pijn doen

Maar alleen mij
Het raakt alleen mij
Ook al hoop ik van niet

Ofwel gewoon
alsof er nooit iets
weg is geweest
Het liefst zelfs zo

Alsjeblieft,
laat het zo zijn
alsof het nooit is
weggeweest

of alsof niet alleen ik
gemist heb
en misschien
gemist ben

Zaventem op zondag

Zondagnamiddag in Zaventem
Bewonersgroepen regio Zaventem doen afleidingsmanoeuvre

Nooit meer een morgen

Als er nooit meer een morgen zou zijn
En de zon viel in slaap met de maan
Heb je enig idee wat het met je zou doen
Als je nog maar een dag zou bestaan?

Zou je hart zich weer vullen met vuur?
Van de eeuwige schaamte bevrijd
Keek je niet meer benauwd naar de klok aan de muur?
Kwam je los uit de greep van de tijd

Zouden zorgen niet langer je leven bepalen
En had je voor angst geen ontzag?
Was je held of heldin van je eigen verhalen
Al was het dan maar voor een dag

Zou de toekomst niet langer je denken beheersen
En leefde je voor het moment
Met een luisterend oor voor het kind in jezelf
Zou je eindelijk weer zijn wie je bent

We verbannen de dromen naar morgen en later
Maar doet het je stiekem geen pijn?
Dat je dan pas zou doen wat je altijd al wou
Als er nooit meer een morgen zou zijn

We verbannen de dromen naar morgen en later
Maar doet het je stiekem geen pijn?
Dat je dan pas zou doen wat je altijd al wou
Als er nooit meer een morgen zou zijn

- Marco Borsato –