Ik wou hier een post zetten met de titel “Writer’s block”… en toen ontdekte ik dat ik blijkbaar nog twee “concepten” had staan… Een beetje aangepaste versie van één ervan vind je hier.

Soms wil ze alleen maar schrijven en dan maakt het allemaal weinig uit. Het enige wat telt is dat de woorden op hun plaats terechtkomen en er liefst blijven staan. Ook graag zonder te schrappen, maar dat is toch onvermijdelijk.

Soms wil ze alleen maar zingen en in auto’s zitten en haar stem helemaal moe laten worden van het lachen (want dat is het vermoeiendste voor haar stem, heel veel lachen). Dan voelt het alsof ze vliegt. Graag iedere dag, maar het mag geen gewoonte worden.

Soms wil ze alleen maar op één plaats zijn en zich lekker verstoppen in de kussen(s) en zich veilig voelen. Maar als ze daar niet is, is ze er bang van. Dan wil ze blijven vliegen en liever niet landen en dan voelt ze zich ook thuis. Maar dat blijft toch niet.

Het liefst wil ze alles samen. Vlinders in haar buik van alle mooie dingen en ook van het thuisje. Ze moet kunnen vliegen, maar zonder helemaal vrij te zijn. Wil hij haar helpen thuiskomen, maar kan hij haar ook loslaten wanneer het moet?

Hij kiest ervoor om haar niet los te laten voor altijd. Hij wil haar niet de keuze moeten laten maken, want dan gaat haar hart een stukje kapot. Hij blijft

En hij vindt haar mooi… vooral als ze lacht

Lieve God…

…

Wat zegt U nu eigenlijk?

Verdrinken in woorden, wat kan ik dat goed. Zalig vind ik het, ’s nachts lezen en lezen en lezen en helemaal verloren raken door de woorden die iemand zo prachtig in elkaar verweven heeft. En wensen dat ik het zelf kon. En soms wensen dat jij het kon en dat ik daardoor misschien nóg meer van je zou houden. Dat dat geschreven leven me nog meer zou tonen… maar het is in die stilte dat ik meer ontdek. Dat wat me anders zelden lukt…

wij kunnen zwijgen.

lang en echt

Heerlijk…

4

…

3

…

2

…

1

Ademruimte

Bijna!

Als ik neerlig
laat me dan slapen
Laat me slapen en wacht
Hou van me en wacht
tot het tijd is
en kus me dan

De prins kon het ook
hij wachtte wel honderd jaar

Kijk naar me wanneer ik slaap
Kijk naar je prinses en wacht
Hou van haar en wacht
tot het tijd is

Is ze mooi?
Zo mooi als je had gedroomd?

Zij slaapt, zij droomt, zij zweeft
tussen wel honderd werelden

Waar jij bent is de mooiste

Maar dat weet ze nog niet
Dat weet ze pas
als ze wakker wordt

Gek toch he… Dan schrijf ‘k een tekst, die mensen aanspreekt, raakt, herinnert aan … en vol gevoel zing ik hem, maar voel ik hem niet… Nu wel. En nu echt?

It’s cold here, I’m looking all around me
Not paying attention to the things
that You want me to see
Trying to find the joy it brings

So I sit and wait here
Waiting for another one but You
who fills this up, who believes in me …

But I think…
You know what You’re doing
I’m sure but I will need to find
the way back to You, need You by my side
You know where I’m going
but take my hand and lead me now
‘cause I’m coming back to You

Now thinking, that You have been there all along
makes me feel guilty
for not listening to You
Can You really touch my hand

So I sit and wait here
for You to finally speak to me
Fill me up, give me my trust …

‘cause I know…
You know what You’re doing
I’m sure but I will need to find
the way back to You, need You by my side
You know where I’m going
but take my hand and lead me now
‘cause I’m coming back to You

Make me feel real again
Like You want me to be
And make me realize
that You alone are here for me…

You know what You’re doing
I’m sure but I will need to find
the way back to You, need You by my side
You know where I’m going
but take my hand and lead me now
’cause I’m coming back to You

Eén dag later al
licht en rust.
Nu kan het wel weer.

Hoe dan ook, het komt goed.
Dat weet ik.

Toch zeker dat ene.