Ik wou hier een post zetten met de titel “Writer’s block”… en toen ontdekte ik dat ik blijkbaar nog twee “concepten” had staan… Een beetje aangepaste versie van één ervan vind je hier.
Soms wil ze alleen maar schrijven en dan maakt het allemaal weinig uit. Het enige wat telt is dat de woorden op hun plaats terechtkomen en er liefst blijven staan. Ook graag zonder te schrappen, maar dat is toch onvermijdelijk.
Soms wil ze alleen maar zingen en in auto’s zitten en haar stem helemaal moe laten worden van het lachen (want dat is het vermoeiendste voor haar stem, heel veel lachen). Dan voelt het alsof ze vliegt. Graag iedere dag, maar het mag geen gewoonte worden.
Soms wil ze alleen maar op één plaats zijn en zich lekker verstoppen in de kussen(s) en zich veilig voelen. Maar als ze daar niet is, is ze er bang van. Dan wil ze blijven vliegen en liever niet landen en dan voelt ze zich ook thuis. Maar dat blijft toch niet.
Het liefst wil ze alles samen. Vlinders in haar buik van alle mooie dingen en ook van het thuisje. Ze moet kunnen vliegen, maar zonder helemaal vrij te zijn. Wil hij haar helpen thuiskomen, maar kan hij haar ook loslaten wanneer het moet?
Hij kiest ervoor om haar niet los te laten voor altijd. Hij wil haar niet de keuze moeten laten maken, want dan gaat haar hart een stukje kapot. Hij blijft
En hij vindt haar mooi… vooral als ze lacht
