Vechten

Wat is dat, vechten? Ik dacht altijd dat ik het kon. Maar ‘k heb ook altijd geweten dat ik stiekem helemaal niet sterk ben. Dat merk ik wanneer ik moet huilen. Dan kan ik huilen als een kind, en heb ik troost nodig, maar ‘k ben dan helaas niet zo gemakkelijk te troosten…
Ik voel weer, zoveel is duidelijk. Nu voel ik veel te veel. En ik wil niet aan mezelf denken, en doe het volgens mezelf te veel, terwijl me net gezegd wordt dat ik dat meer moet doen. Of toch voor even. Tijd nemen, voor mezelf, met mezelf. Maar nooit heb ik zo veel ruimte nodig gehad als nu, en zo weinig gehad.
Ik heb kracht nodig, en wel nu, want in mij zit nog maar een klein brokje, dat maar losjes samenhangt. Nu ben ik het kleine meisje, dat enkel nog in een hoekje kan wegkruipen en hoopt dat alles over gaat. Maar ik mag het niet van mezelf. Straks misschien weer wel, voor het slapengaan. Maar nu moet ik iets zoeken, iets heel ver weg. Moed, om door te gaan en niet op te geven. Een muur om me heen trekken en m’n gevoelens en gedachten op slot doen. Met een knopje. Kon dat maar…
En dan denk ik: waar deed ik de vorige keren zo moeilijk over? Dat waren écht ‘maar’ examenperiodes, en dit is veel meer… Maar misschien was het toen wel bijna even zwaar, en heb ik intussen al meer leren dragen. Maar draaglijk is dit niet. Niet alleen…