je hebt een award

Wordt vervolgd…

je zegt dat je acteert dat je bent voor mensen,
en je bent er dus ook (ook al is het geacteerd).
Je bent er en dat is wat je wilt,
is het dan nog acteren?

Zou je je vrienden niet missen als ze weg zouden zijn?
Meer hoeft dat niet te zijn, om te zeggen dat je geeft om iemand.

Je bent trouwens niet alleen een vriendin als je medeleven toont… Je bent mijn vriendin Eef, ook al zie ik je weinig. Ik weet dat, als ik je zie, dat ik je ken. Punt. Je bent voor mij vertrouwd, ik weet wie je bent, wat ik aan je heb en dan moet jij niet meejuichen met mijn geluk, want dat breekt niets af aan je vriendschap, of de mijne.

Vriendschap ontstaat voornamelijk door herhaling. Het feit dat je elkaar meer dan 1x tegenkomt en een soort relatie vormt die min of meer een beetje past bij elkaar. Gevoelens hoeven daarom niet welig (en continu) door je lijf te gieren wanneer je een vriend tegenkomt.

Verplicht jezelf niet te zeggen dat je om iemand geeft. Laat het gewoon. Dat is eerlijker en aangenamer voor jou.
Gevoelens zijn niet alles!

ik heb gisteren ongeveer net hetzelfde aan Thomas verteld zonder dat ik jouw reactie gezelen had…
‘k Zei dat hij er eens uitmoest, een dag naar zee, in de duinen heel snel een berg oplopen, is verschrikkelijk lastig en uiteindelijk val je uitgeput om.
Of ik zei datie zijn tent moest pakken en een week id bossen in de Ardennen moest gaan zitten…

Wij hebben dan in ieder geval dezelfde methode zal interessant worden volgend jaar.

En Eef,
ga naar Jezus

Weet je nog dat Jezus juist dààrvoor kwam?

Hij is degene die ons kende van vroeger, toen wij nog toekomst waren.
Overbeheiligd gepraat? Vast, maar ik heb het van de week nog gelezen in de Bijbel. Als die niet echt is… Dan hoop ik dat er ijsblokjes zijn in de hel…