Wat een lelijk woord eigenlijk. Gebrek.
En het is ook afschuwelijk. En gebreken klinkt mooier, maar die maken het nog moeilijker.
Ze beginnen me zwaar te vallen. Het ergste wat ik me voor mezelf kan voorstellen… dat gebrek aan gevoel, medeleven… Ik voel me alsof ik hard ben geworden (buiten m’n verliefdheid dan, en het houden van hem, want dat lukt me nog heel goed). Ik kan niet meer oprecht meevoelen. Ik voel me alsof ik lieg, als ik zeg tegen mensen dat ik om hen geef. Want ik heb het altijd gedaan, en ik wil het nu ook nog doen, maar het lukt me niet. Het lukt me niet om mee te voelen, te huilen, te troosten, … Het lukt me niet om een echte vriendin te zijn. M’n zelfbeeld gaat erop achteruit, en volledig terecht, zo lijkt het.
Wat daaruit ook voortkomt, is dat ik mezelf het recht niet toeëigen om creatief te zijn. Als ik niet kan voelen, mag ik ook niet schrijven, mag ik geen nieuwe dingen creëren, want het is niet echt.
Ik ben helemaal niet lief. Ik ben gemeen, want ik zeg, maar doe niet veel. Maar het acteren gaat me niet meer af… Het moet beginnen opvallen, dat kan niet anders. Ik wil mijn hart terug. Ik wil terug van iedereen houden en er écht zijn. Ik wil weer echt zijn… En ik verwijt het mezelf, maar ik weet niet hoe het allemaal is gekomen, ik weet evenmin wat te doen om weer te worden wie ik ben.
Gebrek
maandag 21 juli 2008 door Eef
12 Reacties
Reageer
-
Recente berichten
-
Recente reacties
Goudlokje op Droomroosje Hanneke op Chili Evelien op Droomroosje Reinie op Droomroosje Henri op Terugkomen… en nu e… Archief
Categorieën
Helaas, helaas, ik kan je niet helpen, ik herken hier teveel van mezelf!
[...] Leeg Een antwoord op dit [...]
http://thompie.wordpress.com/2008/07/21/leeg/
Zucht. Heb een gebrek.
het is een epidemie, denk ik
en het enige wat we kunnen doen, is blijven proberen
en proberen
en proberen
en proberen
en geloven dat het ooit weer goedkomt
(dat is toch hoe ik het doe)
Het helpt soms om eens weg te gaan. Weg van alles. Desnoods gewoon een dagje vroeg opstaan en in je eentje naar een bos trekken. Daar te doen waar je op dat moment zin in hebt. Springen, gillen, rennen, doodstil zitten,.. Zee is ook zo’n geweldige plaats. Laat gedachtes en gevoelens gaan, er is niemand om je heen om je tegen te houden, niemand die er naar vraagt, niemand die je niet begrijpt. En probeer alles om je heen te voelen. Voel hoe de wind die met de bladeren speelt ook je gezicht beroerd. Hoe de aarde je naar zich toe trekt met kracht. Hoor alles om je heen, van het ritselen van een dier in de verte tot het kraken van de bladeren onder je eigen voetstappen.
Ik heb vaak na zo’n dag dat ik naar alles anders kijk en alles veel meer meemaak, in plaats van het gevoel te hebben alsof het leven een film is waar je naar kijkt. Ik weet niet of het voor je werkt, maar proberen kan geen kwaad. Heel veel sterkte
Laat ons verzuipen in onze gebreken en zwelgen in zelfgenot!
De toekomst krijgt wat hem toekomt, een handje vol heiligen in de hemel en de rest brandend in die oh zo stomme hel!
Weet je nog dat Jezus juist dààrvoor kwam?
Hij is degene die ons kende van vroeger, toen wij nog toekomst waren.
Overbeheiligd gepraat? Vast, maar ik heb het van de week nog gelezen in de Bijbel. Als die niet echt is… Dan hoop ik dat er ijsblokjes zijn in de hel…
ha Sil hoe zalig
ik heb gisteren ongeveer net hetzelfde aan Thomas verteld zonder dat ik jouw reactie gezelen had…
‘k Zei dat hij er eens uitmoest, een dag naar zee, in de duinen heel snel een berg oplopen, is verschrikkelijk lastig en uiteindelijk val je uitgeput om.
Of ik zei datie zijn tent moest pakken en een week id bossen in de Ardennen moest gaan zitten…
Wij hebben dan in ieder geval dezelfde methode
zal interessant worden volgend jaar.
En Eef,
ga naar Jezus
Misschien overschatten we intensiteit/passie en al die gevoelens wat te veel. Dat is iets waar ik zelf nu ook al 3 jaar mee sukkel Eefje…
Je bent trouwens niet alleen een vriendin als je medeleven toont… Je bent mijn vriendin Eef, ook al zie ik je weinig. Ik weet dat, als ik je zie, dat ik je ken. Punt. Je bent voor mij vertrouwd, ik weet wie je bent, wat ik aan je heb en dan moet jij niet meejuichen met mijn geluk, want dat breekt niets af aan je vriendschap, of de mijne.
Vriendschap ontstaat voornamelijk door herhaling. Het feit dat je elkaar meer dan 1x tegenkomt en een soort relatie vormt die min of meer een beetje past bij elkaar. Gevoelens hoeven daarom niet welig (en continu) door je lijf te gieren wanneer je een vriend tegenkomt.
Verplicht jezelf niet te zeggen dat je om iemand geeft. Laat het gewoon. Dat is eerlijker en aangenamer voor jou.
Gevoelens zijn niet alles!
Ik snap het niet zo goed,
je zegt dat je acteert dat je bent voor mensen,
en je bent er dus ook (ook al is het geacteerd).
Je bent er en dat is wat je wilt,
is het dan nog acteren?
Zou je je vrienden niet missen als ze weg zouden zijn?
Meer hoeft dat niet te zijn, om te zeggen dat je geeft om iemand.
Hmm… al die reacties… Dank jullie… Al weet ik niet altijd wat ik er mee moet.
Ik ga vanaf morgen een week op een heerlijke plaats zijn… En in februari WEG, helemaal weg, in Zuid-Amerika… Een beetje vluchten, maar ook “herbronnen”, om het met ‘n hip woord te zeggen.
Wordt vervolgd…
http://raksha-de-duitse-herder.blogspot.com/2008/08/blog-award.html
je hebt een award