Nu

Weet je…
Wat?
Eigenlijk ben ik best tevreden met het leven zoals het nu is.
Dat is fijn.
Ik weet het niet.
Hoezo?
Het voelt zo gek.
Maar… wat wil je dan nog meer?
Wel, meer.

Wees niet bang

wees niet bang
je mag opnieuw beginnen
vastberaden, doelgericht
of aarzelend op de tast
houd je aan de regels
of volg je eigen zinnen
laat die hand maar los
of pak er juist één vast

wees niet bang
voor al te grote dromen
ga als je het zeker weet
en als je aarzelt wacht
hoe ijdel zijn de dingen
die je je hebt voorgenomen
het mooiste overkomt je
het minste is bedacht

wees niet bang
voor wat ze van je vinden
wat weet je van de ander
als je jezelf niet kent
verlies je oorsprong niet
door je snel te binden
het leven lijkt afwisselend
maar zelfs de liefde went

wees niet bang
je bent één van de velen
en tegelijk
is er maar één als jij
dat betekent dat
je vaak zal moeten delen
en soms zal moeten zeggen:
laat me vrij

Freek de Jonge

?

Zou het kunnen
dat dit vrijheid is
waar ik zo veel
naar heb gezocht
waarvan ik telkens vreesde
dat het geen echte vrijheid was

Weten dat er snel weer
eindelijk
weer een thuis zal zijn

Vrij

Ik wou hier een post zetten met de titel “Writer’s block”… en toen ontdekte ik dat ik blijkbaar nog twee “concepten” had staan… Een beetje aangepaste versie van één ervan vind je hier.

Soms wil ze alleen maar schrijven en dan maakt het allemaal weinig uit. Het enige wat telt is dat de woorden op hun plaats terechtkomen en er liefst blijven staan. Ook graag zonder te schrappen, maar dat is toch onvermijdelijk.

Soms wil ze alleen maar zingen en in auto’s zitten en haar stem helemaal moe laten worden van het lachen (want dat is het vermoeiendste voor haar stem, heel veel lachen). Dan voelt het alsof ze vliegt. Graag iedere dag, maar het mag geen gewoonte worden.

Soms wil ze alleen maar op één plaats zijn en zich lekker verstoppen in de kussen(s) en zich veilig voelen. Maar als ze daar niet is, is ze er bang van. Dan wil ze blijven vliegen en liever niet landen en dan voelt ze zich ook thuis. Maar dat blijft toch niet.

Het liefst wil ze alles samen. Vlinders in haar buik van alle mooie dingen en ook van het thuisje. Ze moet kunnen vliegen, maar zonder helemaal vrij te zijn. Wil hij haar helpen thuiskomen, maar kan hij haar ook loslaten wanneer het moet?

Hij kiest ervoor om haar niet los te laten voor altijd. Hij wil haar niet de keuze moeten laten maken, want dan gaat haar hart een stukje kapot. Hij blijft

En hij vindt haar mooi… vooral als ze lacht

Later

Lieve God…

…

Wat zegt U nu eigenlijk?

Zwijg

Verdrinken in woorden, wat kan ik dat goed. Zalig vind ik het, ‘s nachts lezen en lezen en lezen en helemaal verloren raken door de woorden die iemand zo prachtig in elkaar verweven heeft. En wensen dat ik het zelf kon. En soms wensen dat jij het kon en dat ik daardoor misschien nóg meer van je zou houden. Dat dat geschreven leven me nog meer zou tonen… maar het is in die stilte dat ik meer ontdek. Dat wat me anders zelden lukt…

wij kunnen zwijgen.

lang en echt

Heerlijk…

Chili

4

…

3

…

2

…

1

Ademruimte

Bijna!